Pomiary

Pomiary są niełatwe nawet w przypadku znacznie bliższej Wenus; podstawowym warunkiem ich powodzenia jest dokładna znajomość współrzędnych geograficznych miejsca obserwacji oraz precyzyjne wyznaczenie momentów czterech „kontaktów” planety ze Słońcem. (Pierwszy i drugi kontakt następują na początku zjawiska, kiedy dysk Wenus dotyka brzegu tarczy słonecznej najpierw od zewnątrz, a potem „od środka”; do trzeciego i czwartego kontaktu dochodzi pod koniec tranzytu). Potencjalne korzyści płynące z takich obserwacji były jednak ogromne. Dzięki trzeciemu prawu Keplera astronomowie znali już względne odległości planet od Słońca; na podstawie paralaksy Wenus mogli więc wyznaczyć paralaksę Słońca, której znajomość umożliwiała z kolei obliczenie odległości ZiemiaSłońce i rozmiarów całego Układu Słonecznego. Niestety, wyniki obserwacji tranzytu z 1761 roku nie były wystarczająco dokładne: zmierzone wartości paralaksy słonecznej wahały się od 8.3 do 10.6 sekundy łuku. Pomiary z 1769 roku miały już znacznie mniejszy rozrzut: od 8.43 do 8.8 sekundy łuku, co oznaczało, że długość jednostki astronomicznej jest nie mniejsza niż 149 i nie większa niż 156 min km

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących edukacji. Wpisy, które tutaj zamieszczam mam nadzieję, że Cie zainteresują i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)