Kraina fantazji

Byłoby to dla nich zbyt wysokie wymaganie, gdybyśmy oczekiwali z jednej strony, że będą poważnie traktować nasze „bajki”, jednocześnie zawsze mówić prawdę i nie opowiadać żadnych zmyślonych historyjek. Wróćmy jednak do chorobliwego kłamania, przez które rozumiem częste i świadome niemówienie prawdy. Dziecko okłamuje nie tylko rodziców, ale również nauczycieli, przyjaciół i znajomych. Podczas pracy terapeutycznej dostrzegam, że poczucie własnej wartości i wiara we własne siły są u tych dzieci znacznie zaburzone. W gruncie rzeczy są one przekonane o tym, że ich prawdziwe Ja nie jest nic warte, że nie byłyby wystarczająco kochane i akceptowane za to, kim są w rzeczywistości. Dlatego też wplątują się w gąszcze kłamstw, dzięki którym chcą być lepsze i pragną zasłużyć sobie na sympatię i miłość innych. Próbują przechwalać się, ozdabiać swoje życie opowiadaniami o rzekomych przeżyciach, aby być tak samo łubianymi i godnymi podziwu, jak inni. Dzieci te wpadają w sieć błędnego koła: Kiedy ich kłamstwa zostaną zdemaskowane, narażają się najczęściej na kary, albo – jeszcze gorzej – zostają wyśmiane, a tym samym ponownie poniżone. Wstydzą się wtedy ogromnie i nie widząjuż innego wyjścia z katastrofalnej sytuacji, niż wymyślenie jeszcze bardziej wyrafinowanego i trudnego do zdemaskowania kłamstwa. W domu rodzicielskim przeżywają ten sam mechanizm: rodzice krzyczą, złoszczą się i poniżają je. Dzieci są zawstydzone, ich poczucie własnej wartości zostaje ponownie głęboko zranione, dlatego też próbują ratować się nowymi kłamstwami, co ponownie rozczarowuje rodziców itd.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących edukacji. Wpisy, które tutaj zamieszczam mam nadzieję, że Cie zainteresują i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)