W jaki sposób mogą zmienić swoje zachowanie?

Czy ktoś ma się czuć winny temu, że widział tylko jednym okiem, ponieważ drugiego nie mógł otworzyć? Z pokolenia na pokolenie przenosimy na dzieci nasze duchowe rany, podobnie jak możemy przekazać im miłość, której doświadczyliśmy w dzieciństwie. Jeśli nasza studnia uczuć wypełniona jest po brzegi ciepłem, poczuciem bezpieczeństwa i wewnętrzną równowagą, wtedy możemy czerpać z niej do woli. Ale jeśli jest ona pusta, wtedy będziemy mieć ogromne trudności. Jeżeli ja sam wciąż odczuwam pragnienie, wtedy nie jestem w stanie dać innym spragnionym czegoś do picia. A w dawaniu chodzi właśnie o szczerą radość, ponieważ dziecko wyraźnie odczuwa, czy rodzice okazują uczucie z przymusu i poczucia obowiązku, czy „szlachetnych przekonań”. Nikt nie jest „winien” nieświadomych powikłań między życiem własnym i swoich dzieci. Jednakże dorośli są odpowiedzialni za duszę swojego dziecka. Kiedy rodzice dostrzegają duchowe cierpienia dziecka, powinni oni spojrzeć na dziecko jak na lustro, w którym znajdują odbicie własnej, wewnętrznej prawdy. Jestem pewna, że droga, którą Państwu wskazuję, wcale nie jest prosta i łatwa. Wszyscy nie chcemy, by nam przypominano o nieprzyjemnościach – a już na pewno, jeśli dotyczą one naszych dzieci i rodziców. Któż z nas nie chciałby mieć najlepszych rodziców na świecie? Któż z nas nie chciałby być najlepszą matką lub najlepszym ojcem?

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących edukacji. Wpisy, które tutaj zamieszczam mam nadzieję, że Cie zainteresują i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)